เริ่มบ่น

วันนี้เป็นวันเตรียมตัววันสุดท้ายก่อนสอบวิชา International Relations Theory ซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาโหดหินที่สุดเท่าที่เคยเรียนมาในชีวิต  แต่เอาเข้าจริง เทอมนี้ เรียนแค่ ๓ วิชา แต่มหาโหดลากเลือดที่สุดในชีวิต ก็จะไปบ่นอะไรได้ ปริญญาโท มันคือหลักสูตรเร่งรัดที่สุด ช่วยไม่ได้ ดันพลาดตัดสินใจมาเรียนแล้ว

จะสอบวันพรุ่งนี้ก็ยังไม่ได้ฤกษ์อ่านหนังสือเบย เวิ่นเว้อ เห้ออออ

ยิ่งอยู่ห่างไกลสิ่งแวดล้อมเดิมๆ ก็ต้องยิ่งปรับตัวมากขึ้น

มาอยู่ในเมืองที่มันแทบจะไม่มีอะไร เพื่อให้ตั้งใจเรียน ไม่มีสิ่งล่อตาล่อใจ แต่ใจมันกลับไม่อยากเรียน อยากกลับบ้าน นี่คือความทุกข์ของคนที่จิตใจโลเลอย่างผม

การที่เราเฝ้ารอบางสิ่งบางอย่างด้วยใจจดจ่อ กับเวลาที่เหมือนจะมีมากเกินไปและเดินผ่านไปอย่างช้าๆ ในขณะที่สิ่งต่างๆ รอบกาย กลายเป็นสิ่งไม่พึงประสงค์ สิ่งที่เราต้องการอาจเป็นสิ่งแวดล้อมเดิมๆ ที่เราต้องรอให้เวลาเดินไปครบอีก ๑​ ปี กว่าจะได้พบมันอีกครั้ง 

กาลเวลา การรอคอยคงจะทำให้สิ่งเหล่านั้นมีค่ามากขึ้น แต่ระหว่างที่เราต้องรอคอยมันอย่างเหงาหงอย เศร้าสร้อย มันไม่สนุกเลย!

การได้รู้ความจริงถือเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่และมีคุณค่า ณ ขณะที่เรารับรู้และเรียนรู้ที่จะหายใจต่อไปอย่างมีความหวัง แม้ว่าความหวังจะมีอยู่มากหรือน้อยก็ตาม

สัญญากับตัวเองไว้แล้วว่าจะเล่น facebook น้อยลงด้วยการลบแอปในมือถือและไอแพดทิ้งเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ หวังว่าครั้งนี้จะช่วยได้และจริงจัง ต่อไปนี้จะเริ่มอ่านหนังสือมากขึ้น (ไม่ว่าจะหนังสือเรียน นิยาย หรือหนังสือประเภทเรียกกำลังใจ หรือหนังสือประวัติศาสตร์ที่ชื่นชอบ) อย่างน้อยเราก็ได้ใช้เวลาให้มีค่ากับการเรียนรู้ วันไหนอ่านอะไรแล้วชอบ หรือจบแล้วคิดยังไง จะกลับมารีวิวลงในบล็อกปริศนาบล็อกนี้แหล่ะ

สวัสดี จากบ้านเลขที่ ๖ ถนนแมกคลี แขวงเทิร์นเนอร์ กรุงแคนเบอร์รา เขตปกครองกลางออสเตรเลีย เครือจักรภพออสเตรเลีย (เพ้อเจ้อที่อยู่เป็นภาษาไทย คริคริ)